Μικρές ιστορίες για μικρές κυρίες

Υπάρχουν μέρες που είναι πιο δύσκολες από άλλες. Το κέφι στάζει αργά σαν μικρό κερί που λιώνει και μένει μόνο η κούραση. Η κούραση και μια ατελείωτη δίψα, για στοργή. Στοργή που πλέον δεν ζητάς, γιατί είσαι ανεξάρτητη και δυναμική. Που όμως έχεις τόση ανάγκη.

Μπορείς να καθίσεις μέσα. Να τα ξεχάσεις όλα και να βυθιστείς. Να δεις τόσες σειρές που να χάσεις κάθε επαφή με τον έξω κόσμο, όσο τα φώτα είναι κλειστά και ο ανεμιστήρας στεγνώνει τα δάκρυά σου. Μπορείς να φας πίτσα και παγωτό. Γι’ αυτό φτιάχτηκαν άλλωστε. Παγωτό μπισκότο και μέρες μοναξιάς πάνε χεράκι-χεράκι. Ζευγάρι ζηλευτό κι αχώριστο.

Ή ίσως..Λέω ίσως..Να πρέπει να καταπολεμήσεις την τάση σου για ταινία και πίτσα. Να βγεις. Να πας στο αγαπημένο σου μέρος, παρέα με όμορφη μουσική και χαριτωμένα παπούτσια. Να πεις σήμερα ο ήλιος θα λάμπει γλυκά και θα μου χαϊδεύει τα μάγουλα και να φυσήξεις φούσκες από σαπουνόφουσκα, όπως όταν ήσουν μικρή και να ταΐσεις πάπιες ή να δεις τις χελώνες που πάνε πάντα στο δικό τους ρυθμό.

Γέμισε την τσάντα σου όμορφα πράγματα, που σου είναι εντελώς άχρηστα. Μόνο χαρούμενη σε κάνουν άλλωστε…Κι αυτό μετράει πολύ. Ακόμα κι αν οι άλλοι γελάνε με πένες με φτερό και τετράδια με πούλιες, με τσάι στον κήπο και μικρά αφράτα σάντουιτς αγγουριού. Εσύ ζήστο… Γιατί οι ταινίες είναι πάντα εκεί, αλλά η δική σου ταινία τώρα δημιουργείται…

Μαλάκα

Μου λείπεις.Το ξέρεις.

Σε θέλω.Το ξέρεις.

Σ’αγαπάω.Το ξέρεις.

Και;Χωρίσαμε και δεν γίνεται τίποτα.

Γιατί ο,τι κι αν ξέρεις,δεν κάνει διαφορά.

Δεν αλλάζει την απόφασή σου.

Κι ίσως να χες δίκιο.

Τελικά.

Το ξέρεις.

Τοξικότητα

Μια ανάσα και μετά άλλη μία. Προσπαθώ να μη σκέφτομαι. Κάνω λίστες για μέρη μακρινά. Ξεφυσώ.Ξανά και ξανά.Μέχρι να γίνει συνήθεια, μέχρι να μουδιάσω εντελώς.

Μέχρι να μη μου λείπει. Μέχρι να μην υπάρχει. Για μένα έχει πεθάνει. Έτσι λέω. Ξανά και ξανά. Για μένα πρέπει να έχει πεθάνει γιατί γι αυτόν έχω πεθάνει εδώ και καιρό..

Μια ανάσα και άλλη μία. Κι όλα θα πάνε καλά…

Το μπουρεκάκι

Την πρώτη φορά που τον κοίταξα μου φάνηκε πολύ ψηλός. Είχε μαύρα μακριά μαλλιά και γυαλιά και φαινόταν τόσο ψηλός και λεπτός, λες και κατοικούσε σ’έναν άλλο κόσμο, εντελώς μακρινό απ’το δικό μου.

Continue reading “Το μπουρεκάκι”

Lexmark και ΤΣΑΥ του βουνού

Από την αρχή της γραπτής ιστορίας η ανθρωπότητα είχε απέναντί της εχθρό ένα πανάρχαιο και σατανικό κακό. Το υπέρτατο κακό. Ένα κακό τόσο κακό που είναι πολύ κακό. Αλλά πριν από αυτό ένα μήνυμα από τον χορηγό μας: μένετε κάπου στα βουνά και χρειάζεστε ένα ασφαλιστικό ταμείο; Το ΤΣΑΥ του βουνού είναι εδώ για να βρείτε την υγειά σας.

Continue reading “Lexmark και ΤΣΑΥ του βουνού”

Όσο εσύ κοιμάσαι…


Προσπαθώ να κλείσω τα μάτια και να πιάσω στον αέρα μια υποψία της μυρωδιάς σου. Μα δε μπορώ, το ξέρεις και το ξέρω. Εσύ κοιμάσαι, κάπου πολύ μακριά μου, κι εγώ είμαι εδώ, στο δωμάτιό μου, να σκέφτομαι ο,τι δε μπορούσα να σκεφτώ κοντά σου. Κι όσο σκέφτομαι τόσο ξυπνάω, κι όσο αναλογίζομαι τόσο φοβάμαι. Αναρωτιέμαι γιατί οι φόβοι μου τρυπώνουν στις ρωγμές, στα κενά που αφήνει η αγκαλιά σου. Αναρωτιέμαι γιατί όταν σε κοιτάζω σκέφτομαι αστέρια και καρβουνόσκονη και κανέλα, κι όσο είμαι μακριά όλα αυτά γίνονται καπνός και το μόνο που μένει είναι ένα σύννεφο από μικροσκοπικούς φόβους μου, τόσο τρελούς κι αλλόκοτους που ποτέ δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν όσο είμαι κοντά σου.

Continue reading “Όσο εσύ κοιμάσαι…”

2 κιλά διαφορικές

Στη ζωή του κάθε ανθρώπου έρχεται κάποτε κάποια στιγμή όπου πρέπει να αντιμετωπίσει την ίδια την ζωή, και τον εαυτό του, και να κάνει την υπέρβαση ,το μεγάλο βήμα ,την μετάβαση , το leap of faith πώς το λένε, από μικρό αγοράκι, ή κοριτσάκι, σε άντρα. Άντρα με πείρα, που έχει γνωρίσει την ζωή, έχει γευτεί και την γλυκιά και την πικρή πλευρά της, έχει εξοικιωθεί με τα μυστικά και τις παραξενιές της, έχει πλεύσει και στις φουρτούνες και στις νηνεμίες της. Η στιγμή αυτή λέγεται:

Διαφορικές Εξισώσεις

Παντόφλα 2018
Continue reading “2 κιλά διαφορικές”